Συμμετοχή στον 1ο αγώνα 28 Km Αγ. Γεωργίου Γρεβενών

Ανταπόκριση από το μέλος μας Σωκράτη Παπαγεωργίου

Στα πλαίσια του διημέρου εκδηλώσεων που διοργανώθηκαν στον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών (αγώνας προσανατολισμού, αγώνας δρόμου & πεζοπορίας 14 χλμ και αγώνας δρόμου 28χλμ), συμμετείχα στον μεγάλο αγώνα 28 χλμ και πάλι παρέα με τους δύο φίλους Εποχικούς Πυροσβέστες από το πεζοπόρο, τον Γιάννη Αγκοτάκη και τον Αλέξη Ανδριώτη, οι οποίοι προετοιμάζονταν για τον αγώνα 67 χιλιομέτρων με την ονομασία Κένταυρος στο Πήλιο.

Η ιδέα γι’ αυτή την διοργάνωση ήταν ενός δραστήριου ανθρώπου και δρομέα, του Βαγγέλη Δρόσου, γιατρού από την περιοχή, με ανήσυχο πνεύμα και ακούραστη διάθεση για προσφορά. Η περιοχή όπου έγιναν οι αγώνες είναι κυρίως αγροτική με καλλιέργειες σιτηρών και εναλλάσσεται από δάση δρυός, που είναι και το πλέον διαδεδομένο δένδρο στο Νομό.
Θέλοντας να ενισχύσουμε την αξιόλογη αυτή προσπάθεια της 1ης διοργάνωσης και φυσικά να ζήσουμε την εμπειρία μιας νέας και άγνωστης διαδρομής, συμμετείχαμε οι 3 μας για άλλη μια φορά παρέα. Οι δύο φίλοι απόλαυσαν την πολύ πλούσια φιλοξενία από τους διοργανωτές και τους κατοίκους του χωριού από την προηγούμενη μέρα, ενώ εγώ βρέθηκα στην περιοχή την ημέρα του αγώνα, λόγω υπηρεσίας μου το Σάββατο.
Η εκκίνηση για τον μικρό αγώνα δόθηκε στις 10:30 και μισή ώρα αργότερα για τον μεγάλο αγώνα. Όλη η διαδρομή ήταν πολύ καλά σηματοδοτημένη, ενώ ανά 5χλμ περίπου υπήρχε τροφοδοσία με ισοτονικά και νερά. Η διαδρομή ομολογουμένως όμορφη, κινείται μέσα σε δάση από δρυς, διατρέχοντας κυρίως μονοπάτια αλλά και αγροτικούς δρόμους. Θα έλεγα ότι το terrain προσδίδει μια παράξενη ομορφιά, διαφορετική από αυτήν που μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει σε αγώνες ορεινού τρεξίματος, που κινούνται σε πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο!
Στα πρώτα 8 χλμ η ζέστη σε συνδυασμό με την αυξημένη υγρασία της ατμόσφαιρας, εξαιτίας της βροχής της προηγούμενης μέρας, μας κατέβαλε. Αργότερα όμως αρχίσαμε ν’ “ανεβαίνουμε” και ο ρυθμός μας να βελτιώνεται. Η πολύ όμορφη θέα προς τα γύρω βουνά (Άσκιο, Βούρινος, Βίτσι & Βασιλίτσα), μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε.
Μετά το 12ο χλμ αφήνω τους δύο φίλους για ν ανοίξω λίγο το ρυθμό, μιας και αισθάνομαι αρκετά δυνατός πλέον. Είναι εκείνες οι ασύλληπτες για το πεπερασμένο ανθρώπινο μυαλό, προσαρμογές του σώματός μας, που το τροφοδοτούν σε ανύποπτο χρόνο με μια ανεξήγητη ενέργεια που χρειάζεται για να ξεφύγει από την δύσκολη φάση του… Οι δύο φίλοι εξάλλου ήθελαν να προετοιμαστούν για τον μεγάλο αγώνα στο Πήλιο 2 εβδομάδες μετά και έπρεπε να κρατήσουν δυνάμεις και να μην εξαντληθούν.
Τα επόμενα 10 χλμ κυλούν αρκετά άνετα, παρά τις απαισιόδοξες σκέψεις και προβλέψεις που μου κατέκλυσαν το μυαλό στα πρώτα χιλιόμετρα. Συνεχίζοντας περνάω αρκετούς δρομείς ώσπου συναντώ έναν δρομέα περίπου στο 20ο χλμ, με τον οποίο θα συνεχίσουμε παρέα μέχρι τον τερματισμό. Η γνωριμία αυτή ήταν καθοριστική αφού μετά από κείνο το σημείο άρχισαν τα πρώτα συμπτώματα κούρασης και η παρέα ενός δρομέα-συναθλητή ήταν καταλυτική. Σ αυτές τις διαδρομές εξάλλου η μοναξιά είναι ο χειρότερος εχθρός του δρομέα (μετά το μυαλό-σκέψη)!...
Μετά από 3 ώρες και 9 λεπτά τερματίζουμε στην πλατεία του χωριού, καταλαμβάνοντας την 17η θέση ανάμεσα σε 100 περίπου δρομείς. Μια βαθειά ανακούφιση και ικανοποίηση που καταφέραμε να φτάσουμε στο τέρμα, μας πλημμυρίζει. Είναι η στιγμή της πληρότητας, της επιβράβευσης, της ευδαιμονίας..
Ο Γιάννης κι ο Αλέξης έρχονται 30’ αργότερα έχοντας απολαύσει κι εκείνοι την διαδρομή, εξασφαλίζοντας συνάμα μια εξαιρετική προπόνηση για τον αγώνα όπου προετοιμάζονταν να λάβουν μέρος. Ακολούθησε ένα δροσερό μπάνιο για τόνωση και φαγητό-κρασί υπαίθρια σε εορταστική ατμόσφαιρα, ανάμεσα σε λιτούς-απλοϊκούς ανθρώπους, στην πλατεία του χωριού. Μετά έγιναν οι απονομές όπου τις πρώτες θέσεις κατέλαβαν γνωστά ονόματα στον χώρο των ορεινών αγώνων και μεγάλων αποστάσεων.
Ευχαριστούμε για άλλη μια φορά όλους όσους βοήθησαν στην διεξαγωγή του αγώνα αυτού, για να μπορέσουμε εμείς οι δρομείς να ευχαριστηθούμε και ν’ απολαύσουμε την γοητευτική αυτή διαδρομή μέσα στην καθαρή φύση, αλλά και για όλη την φιλοξενία που μας προσφέρθηκε.